دخترک خنده کنان گفت که چیست راز این حلقه ی زر

راز این حلقه که انگشت مرا

اینچنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهره ی او

این همه تابش و درخشندگی است

مرد حیرت شد و گفت:

حلقه ی خوشبختی است،حلقه ی زندگی است

همه گفتند: مبارک باشد

دخترک گفت: دریغا که مرا

باز در معنی آن شک باشد

سالها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه ی زر

دید در نقش فروزنده ی او

روزهای که به امید وفای شوهر

به هدر رفت، هدر

زن پریشان شد و نالید که ای وای

وای این حلقه که در چهره ی او

بازهم تابش درخشندگی است

حلقه ی بردگی و بندگی است

نیست یاری تا بگویم راز خویش ناله پنهان کرده ام در ساز خویش

چنگ اندوهم خدا را زخمه ای،زخمه ای تا پر کشم آواز خویش

بر لبانم قفل خاموشی زدم،با کلیدی آشنا بازش کنید

کودک دل رنجه ی دست جفاست،با سر انگشت وفا نازش کنید

پر کن این پیمانه را ای هم قفس،پر کن این پیمانه را ازخون او

مست مستم کن چنان از کز شور می  باز گویم قصه ی افسون او

رنگ چشمش را چه می پرسی زمن،رنگ چشمش که مرا پابند کرد

آتشی کز دیدگانش سر کشید این دل دیوانه را در بند کرد

از لبانش کی نشان دارم به جان ،جز شرار بوسه های دلنشین

من چه می دانم سر انگشتش چه کرد،در میان خرمن گیسوی من

آنقدر دانم که این آشگفتگی ،زان سبب افتاده در موی من

آتشی شد بر دل وجانم گرفت رهزن شد راه ایمانم گرفت

رفته بود از دسته من دامان صبر،چون ز پا افتادم آسمان گرفت

گم شدم در پهنه ی صحرای عشق در شبی چون چهره ی بختم سیاه

ناگهان بی آنکه بتوانم گریخت،بر سرم بارید باران گناه

مستیم از سر پرید ،ای همنفس بار دیگر پر کن این پیمانه را

خون بده،خون دل آن خود پرست

تا به پایان ارم این افسانه را

یک روز بلند آفتابی ذر آبی بیکران دریا

امواج تورا به من رساندند

امواج ترانه بار تنها

چشمان تو رنگ آب بودند

آندم که تو را در آب دیدم

در غربت آن جهان بی شکل

گویی که تورا به خواب دیدم

از تو تا من سکوت و حیرت

از من تا تو نگاه و تردید

ما را می خواند مرغی از دور

می خواند به باغ سبز خورشید

در ما تب تند بوسه می سوخت

ما تشنه ی خون شور بودیم

در زورق آبهای لرزان

بازیچه ی عطر و نور بودیم

می زد،میزد درون دریا

از دلهره ی فرو کشیدن

امواج ، امواج نا شکیبا

در طغیان بهم رسیدن

دستانت را دراز کردی

چون جریانهای بی سرانجام

لبهایت با سلام بوسه ویران گشتند

یک لحظه تمام آسمان را در هاله ای از بلور دیدم

خود را و تو را و زندگانی را

در دایره های نور دیدم

گویی که نسیم داغ دوزخ

پیچیده میان گیسوانم

چون قطره ای از طلای سوزان

عشق تو چکید بر لبانم

آنگاه ز دور دسته دریا

امواج به سوی ما خیزیدند

بی آنکه مرا به خویش آرند

آرام تورا فرو کشیدند

پنداشتم آن زمان که عطری

باز از گل خوابها تراوید

یاد دست خیال من تنت را

از مرمر آبها تراشید

پنداشتم آن زمان که رازیست

در زاری و های های ذریا

شاید که مرا به خویش می خواند

در غربت خود خدای دریا...

کاش چون پرتو خورشید بهار

سحر از پنجره می تابیدم

از پس پرده ی لرزان حریر

رنگ چشمان تو را می دیدم ....

((فروغ فرخ زاد))

باز هم قلبی به پایم افتاد، باز هم چشمی به رویم خیره شد

باز هم در گیر و دار یک نبرد ،عشق من بر قلب سردی چیره شد

باز هم از چشمه ی لبهای من ،تشنه ی سیراب شد،سیراب شد

باز هم در بستر آغوش من،رهروی در خواب شد ،در خواب شد

بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز،خود نمی دانم چه می جویم در او

عاشقی دیوانه می خواهم که زود ، بگذرد از جان و مال و ابرو

او شراب بوسه می خواهد ز من ،من چه گویم قلب پر امید را

او به فکر لذت و غافل که من ، طالبم آن لذت جاوید را

من صفای عشق می خواهم از او ،تا فدا سازم وجود خویش را

او تنی می خواهد از من آتشین تا بسوزاند در او تشویش را

او به من می گوید ای آغوش گرم،مست نازم کن که من دیوانه ام

من به او می گویم ای نا آشنا ، بگذر از من،من تو را بیگانه ام

آه از این دل آه از این جام امید ،عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

                     چنگ شد در دسته هر بیگانه ای ،ای دریغا کس به آوازش نخواند

　                                                                     ((فروغ فرخ زاد))

چند روزی است که دل فرصت دیدار نیافت

عشق از جانب من بال زد یار نیافت...